Godungfic-윤재~♥

“ก็ไม่ทำไม”

“จะมาถามแค่นี้ใช่ไหม งั้นเชิญกลับไปได้ ประตูอยู่โน้น”ร้องบอกพร้อมเบ้ปากยื่นไปทางประตูที่อยู่ด้านหลังของยุนโฮเชื้อเชิญร่างสูงให้กลับไปสักที ก่อนที่ตัวเองจะพยามขืนมองออกมาจากการจุบกุมของอีกฝ่ายที่อยู่ตรงที่หน้าออกกว้าง แต่ดูเหมือนจะไร้ผลเมื่อจู่ๆ ข้อมือที่ถูกจับกุมก็ถูปล่อยออกมาข้างหนึ่งส่วนอีกข้างกลับถูกกระชากดึงลากไปตามแรงเดินของชายหนุ่มที่แจจุงดูก็รู้แล้วอีกฝ่ายกำลังโกธร

ประตูห้องนอนแจจุงถูกเปิดออก ก่อนที่ยุนโฮจะโยนร่างบอบบางของคนที่ตัวเองดึงลากมาลงไปกับเตียงนุ่มอย่างไม่สนใจเลยสักนิดว่าแจจุงจะเจ็บหรือเปล่า เพราะตอนนี้ในใจของยุนโฮเจ็บยิ่งกว่า เจ็บที่คนรักที่ไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ว่ารักเขาเช่นกัน

“นี่นายจะทำอะไร!!” ร่างบางเอ่ยถามเสียงสั่นกับชายหนุ่มที่กำลังถอดเสื้อสูทหรูเหวี่ยงไปที่พื้นอย่างไม่ใยดีก่อนจะเอื้อมมือมาปลดเนคไทเส้นสวยออกจากคออย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมดูเกรี้ยวกราดอย่างเห็นได้ชัดจนแจจุงเองก็รู้สึกกลัว

“ผมจะพิสูจน์ให้คุนเห็นไงว่าคุณกำลังหึงผมอยู่”เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบก่อนจะเดินขึ้นมาเตียงนุ่ม แจจุงถัดตัวถอยหลังหนีทันทีที่ยุนโฮก้าวขึ้นมาบนเตียง

“ผู้จัดการฉันกำลังมาที่นี้ นายอย่ามาทำอะไรบ้า ๆนะ!!”

“มาก็ดีเลย ผู้จัดการคุณจะได้ช่วยเป็นพยาน”ชายหนุ่มเอ่ย ก่อนจะคว้าข้อเท้าของแจจุงแล้วดึงร่างบางให้กลับเข้ามาหาตัวเอง แล้วทาบทับร่างกายกำยำลงกับร่างบอบบางที่พยามดิ้นรนหนี แต่ดูจะไร้ผลเมื่อริมฝีปากหนาประทับลงกับกลีบปากสวย เรี่ยวแรงที่ใช้ขัดขืนก็เรือยหายไปจนสิ้น จากเนิบนาบอ่อนหวานในตอนแรกชายหนุ่มก็เร่งจังหวะการบดเบียดเข้าหาริมฝีปากคู่สวยแรงขึ้น อยากให้ปากสวยๆ นี้ยอมรับออกมาว่ามีใจให้เขาสีกที  แล้วก็อยากจะทำโทษที่ชอบพูดอะไรทำร้ายจิตใจเขาซะเหลือเกิน ทั้งที่เขารักร่างบอบบางที่อยู่ข้างใต้นี่จนหมดใจ

ยุนโฮถอนริมฝีปากออกมาให้ร่างบางได้หอบหายใจเอาลมเข้าปอด ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากเข้าไปใหม่อีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ไม่เนินนานเท่าครั้งแรก ชายหนุ่มก็ถอนริมฝีปากมาจนทำให้คนที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่เผลอไผลลืมตัวเป็นคนหยิบยื่นรสจูบแสนเร่าร้อนเสียงเองโดยไม่ยอมให้ริมฝีปากหนาได้ถอดถอนออกไปง่ายๆ

“นี่ไงคือหลักฐานที่พิสูจน์ว่าคุณหึงผม” ยุนโฮเอ่ยขึ้นข้างใบหูหลังจากถอนริมฝีปากออกมาแล้วไล้ริมฝีปากหนาของตัวเองไปตามผิวเนื้อเนียนของคนที่ปากไม่ตกกับใจ
“ไม่........ใช่.....สักหน่อย !!” แจจุงลืมตาขึ้นทันควันที่ได้ยินเสียงของยุนโฮ ก่อนจะรีบเถียงกลับไปอย่างไม่ยอมรับความจริง ก่อนจะพยามดันออกกว้างให้ถอยออกไปเพื่อที่ตัวเองจะได้ลุก แต่กลับไม่ได้เป็นตามใจนึกเมื่ออกหนาแทบไม่ขยับเลยสักนิด

“หึงก็บอกว่าหึงซิ ไม่เห็นเป็นไรเลย ถ้าเมียจะหึงผัวที่แอบไปกินข้าวกับหญิงอื่น”ยุนโฮเอ่ยติดตลก หากแต่คำพูดนั่นมันดูตรงซะทำให้ดวงหน้าหวานๆ ระเรื่อขึ้นสี เขินอายกับคำพูดตรงๆ ของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว

“บ้า!! ฉันไปเป็นเมียนายตั้งแต่เมื่อไหร่”

“อ้าว...จำครั้งแรกที่เราเจอกันไม่ได้หรือไง อะไรกัน!! คิมแจจุงวง TVXQ ได้ผู้ชายแล้วทิ้งงั้นเหรอ ไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างตัดพ้อใกล้กับดวงหน้าหวานที่ระเรื่อขึ้นสีอยู่เหมือนเดิม แต่ดูเหมือนมันจะมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ เมื่อคนที่พูดตัดพ้ออยู่นั่นอยู่ห่างกันแค่คืบ

“ก็บอกไปแล้วไง ครั้งนั้นฉันถือว่าให้ทาน.....”ร่างบางเอ่ยโดยไม่สบสายตาคู่คมของคนที่ใกล้แค่คืบ จนผ่านไปชั่วครู่ดูเหมือนจะเป็นแจจุงเองที่ทนไม่ไหว จำต้องหันไปสบสายตากับอีกฝ่ายอย่างห้ามไม่ได้เพราะรู้สึกแปลกใจที่อีกฝ่ายไม่ยอมตอบโต้เหมือนทุกครั้ง แล้วในสายตาคมคู่นั้นมันก็ทำให้แจจุงรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาทันทีที่หันไปสบสายตากัน

“ผมรักแจจุงนะ”เสียงทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ชิดกับริมฝีปากสวย ดวงตาคู่คมสบสายตาสื่อหมายในแบบเดียวกับคำพูดให้แจจุงได้รับรู้อีกครั้ง ว่าคำคำนั้นที่ยุนโฮเอ่ยออกมามันไม่ได้ถูกแต่งแต้มขึ้นแต่อย่างใด หากแต่มันจริงใจและเป็นความสัตย์จริงทุกประการ

“แจจุงไม่เชื่อผมเหรอ ว่าผมรักคุณจริงๆ” ชายหนุ่มเอ่ยอีกครั้ง พร้อมกับจูบเบาๆ ที่กลีบปากบาง ก่อนที่แจจุงจะเบือนหน้าหนีสายตาที่กำลังเอ่ยถามและรอคำตอบอยู่ในตอนนี้

“นายว่ามันจะไม่เร็วเกินไปเหรอ เราเพิ่งเจอกันได้ไม่นานแล้วนายก็มาบอกว่ารักฉัน”

“เวลาไม่ใช่สิ่งสำคัญ ส่วนที่สำคัญมันอยู่ที่หัวใจของผมมากกว่า ในเมื่อมันบอกว่ารักคุณ”ยุนโฮเอ่ย ก่อนจะยกมือบางขึ้นมาทาบทับตรงบริเวณหน้าอกข้างซ้าย ตรงที่หัวใจกำลังเต้นอยู่

“อะไร…”แจจุงเอ่ยถามอย่างสงสัยกับสิ่งที่อีกฝ่ายให้เขาทำ

“ไม่ได้ยินหรือว่า หัวใจผม มันเรียกหาแต่ คิม แจจุงเนี่ย” ยุนโฮร้องบอก เรียกรอยยิ้มจากแจจุงได้ทันที ร่างบางดันอกกว้างของอีกฝ่ายเบาๆ ยุนโฮก็ยอมแต่โดยดีที่ให้อีกฝ่ายลุกขึ้นไปนั่ง แล้วตัวเองเปลี่ยนไปนอนราบกับเตียงนุ่มแทน แต่ดูมันจะง่ายเกินหน่อยหากแจจุงจะเป็นอิสระได้ง่ายๆ หากอยู่กับชอง ยุนโฮคนนี้สองต่อสอง

“ว้าย..!!!”เสียงหวีดร้องอย่างตกใจของแจจุงดังขึ้น เมื่อจู่ๆ ร่างทั้งร่างของตัวเองถูกดึงกึ่งยกให้ไปนอนทาบทับอยู่ร่างกำยำของคนที่นอนราบยิ้มระรื่นอยู่ที่เตียง

“ยังไม่ตอบผมเลย จะหนีกันไปง่ายๆ ได้ไง” เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับกอดรัดเอวบางของคนที่กำลังพยามดิ้นไว้แน่น แล้วใช้มืออีกข้างที่เหลือโอบช่วงท้ายทอยของแจจุงไว้พร้อมกับรั้งให้ดวงหน้ามาอยู่ใกล้ๆ กับหน้าของตัวเอง

“ตอบอะไร!!” แจจุงร้องถามเสียงห้วนอย่างโมโหที่ตัวเองเสียท่าคนเจ้าเล่ห์อย่าง ชองยุนโฮ เลยทำให้ต้องมาอยู่ในท่าหล่อแหลมแบบนี้ เกิดผู้จัดการมาเห็นจะทำไงเนี่ย ผู้จัดการมีคีย์การ์ดด้วย T^T

“ก็ตอบคำถามที่ผมถามไปเมื่อกี้ไง”

“แล้วนายถามว่าอะไรเล่า!!! ฉันไม่ได้ฟัง”

“จะตอบหรือไม่ตอบ ถ้าไม่ตอบผมปล้ำจริงๆ ด้วยนะ” ยุนโฮเอ่ย พร้อมกับทำท่าจะพลิกร่างของแจจุงให้ลงไปนอนข้างล่างแล้วจะปล้ำอย่างที่พูด ร้อนให้ร่างบางต้องเอ่ยปากออกมาว่าจะตอบทันที

“ตอบแล้ว ๆ!!!..”

“^____^”

“อืม...เชื่อ..”เสียงหวานเอ่ยตอบ ก่อนจะเบนหน้าหนีไปทางอื่น เพื่อหลบสายตาหวานเยิ้มและริมฝีปากหนาที่ยกยิ้มอย่างดีใจที่ได้ยินคำตอบจากปากแจจุง 

“แล้วเชื่อเรื่องอะไร”ยุนโฮร้องถามอีกครั้ง ที่จริงชายหนุ่มก็รู้แล้วแหละว่าแจจุงตอบคำถามไหนของตัวเอง แต่อยากจะหาเศษหาเลยกับคนที่ตัวเองรักสักนิดหน่อยอ่านะ

“นี่!! ก็นายถามฉันเรื่องอะไรล่ะ” แจจุงหันมาตอบอย่างโมโห เมื่อรู้ว่าตัวเองเริ่มจะโดนแกล้ง แต่ชอง ยุนโฮยังไงก็ยังเป็นชอง ยุนโฮคนเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม ชายหนุ่มเพียงแค่หรี่ตามองอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับทำท่าจะพลิกร่างบางลงไปด้านล่าง แจจุงก็รู้ทันทีว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรต่อไป

“ก็เชื่อเรื่องที่นายบอกว่า รัก ฉันไง!!!!”

“อ้า...ดีมาก งั้นจูบด้วยเพื่อเป็นการยืนยันว่าเชื่อจริงๆ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ หากแต่คนได้ฟังกลับหน้าตาตะลึงกับคนที่ได้คืบจะเอาศอก

“คุณจะจูบผมเอง หรือจะให้ผมเป็นฝ่ายจูบ ถ้าให้ผมจูบรับรองมันไม่จบแค่จูบแน่” ชายหนุ่มขู่ขำๆ เพราะจริงๆ ยุนโฮไม่เคยคิดจะฝืนใจอีกฝ่ายเลยสักนิด เขาอยากให้แจจุงยินยอมพร้อมใจด้วยความเต็มใจ ที่เกิดขึ้นเพราะความรักของคนสองคน มากกว่าที่ตัวเองจะปลุกปล้ำเพราะเกิดจากความความรักข้างเดียวของตัวเองและเกิดความปรารถนาในกายของตัวเองที่มันแทบจะควบคุมไม่ได้ทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ๆ กับแจจุง

ร่างบางเบ้หน้าอย่างหงุดหงิดที่ตัวเองแพ้คนเจ้าเล่ห์อย่าง ชองยุนโฮทุกที ถึงแม้ภายในใจลึก ๆแจจุงจะยินยอมพร้อมใจก็ตามที หากแต่ความรู้สึกนั้นแจจุงไม่สามารถที่จะถ่ายถอดและบอกยุนโฮให้รับรู้ได้ เพราะรู้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะไหน และมีหน้าที่อะไรที่ต้องทำ ไม่สามารถที่จะเอาความรู้สึกส่วนตัวมาทำให้คนอื่นๆ เดือนร้อนได้ โดยเฉพาะน้องอีกสองคนใน เขาไม่สามารถทำลายความฝันของน้องทั้งสองได้

ริมฝีปากบางสัมผัสเบาๆลงกลีบปากหนาของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆ กดน้ำหนักทาบทับลงไปที่กลีบปากหนา จากสัมผัสเบาๆ ในตอนแรกมันค่อยๆ หนักขึ้นตามแรงทาบทับจากริมฝีปากบาง คล้ายกับแจจุงเองก็สื่อความรักที่มีให้ยุนโฮผ่านสัมผัสที่อ่อนหวานแต่หนักหน่วงนี้เช่นกัน

“พอใจหรือยัง” ร่างบางร้องถามหลังจากถอนริมฝีปากออกจากเรียบร้อย

“ก็โอเค แต่ถ้าเอาลิ้นเข้าด้วยคงดีกว่านี้” ยุนโฮเอ่ยบอก พร้อมกับยิ้มร่าอย่างไม่สนใจกับคำพูดของตัวเองที่พูดออกได้มาหน้าตาเฉย หากแต่คนฟังดูจะเฉยด้วยไม่ไหว กำปั้นเล็กๆ เลยระดมทุบไปหลายทีที่หน้าอกกว้างของคนที่พูดอะไรหน้าไม่อาย  แต่คนอายกลับไม่รู้สึกอะไรนอกจากหัวเราะร่า

“นี่..ปล่อยสักทีได้ไหม นายไม่หนักหรือไง”

“แจจุงฟังผมอธิบายเรื่อง ผู้หญิงที่คุณเห็นที่ร้านก่อน แล้วผมจะปล่อย” พอพูดเรื่องนี้มาปุ๊บหน้าหวานๆ ก็ดูเย็นชาขึ้นมาทันที ยิ่งทำให้ยุนโฮมั่นใจหนักยิ่งขึ้นว่าร่างบอบบางที่นอนอยู่บนตัวเขา หึง ชัวร์ๆ

“ผู้หญิงที่คุณเห็นมากับผม เธอชื่อยุนอา เป็นดาราใหม่ในสังกัดของพ่อผม” ชายหนุ่มเริ่มต้นอธิบาย โดยที่ดวงหน้าหวานไม่หันมาสบสายตากันสักนิด เสหันไปมองทางอื่นแทน

“แหม..เป็นชอง ยุนโฮ นี่ดีจังนะ มีดาราสาว ๆในสังกัดของพ่อให้ควงเยอะแยะไปหมด”เสียงหวานเอ่ยโดยยืมคำพูดของ ยูชอนมาใช้ หากแต่คำพูดนั้นกลับทำให้คนได้ฟังยกยิ้มอย่างพอใจที่ได้รู้คนตรงหน้า หึงเขาจริงๆ

“พูดแบบนี้แสดงว่าหึงใช่ไหม” ยุนโฮถาม แต่คำตอบที่ได้รับก็เป็นไปตามคาดของชายหนุ่ม คือปากไม่ตรงกับใจ

“เปล่า!!! อย่างหลงตัวเองไปหน่อยเลย ฉันก็แค่อิจฉา นึกอยากจะเป็น ชอง ยุนโฮขึ้นมาบ้าง เผื่อจะได้สาว ๆให้ควงเยอะๆ”ร่างบางพูดประชด แต่กลับได้เรียกเสียงหัวเราะจากยุนโฮ

“จะมาอิจฉาทำไม ไม่เมื่อคุณไม่จำเป็นต้องมาเป็นผม เพราะคุณได้เปรียบมากกว่าคนอื่น ที่คุณจะได้ทั้งตัวของ ชอง ยุนโฮ หัวใจของ ชอง ยุนโฮ แถมยังได้ลมหายใจที่เหลือของชีวิต ชอง ยุนโฮ อีกต่างหาก” ยุนโฮเอ่ย เรียกให้ดวงหน้าหันกลับมาสบสายตาคมทันที และอีกครั้งที่สายตาคู่นั้นบอกให้แจจุงรู้ว่าอีกฝ่ายพูดจริง

“ฉันไม่อยากได้....”เสียงหวานเอ่ย สิ่งที่ตรงกันข้ามกับความรู้สึกภายในหัวใจ

“แต่ผมอยากให้ มีอะไรไหม...และก็จะมีแค่เพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้ทั้งหมดนั่นไป คือ คิม แจจุง ”

“............”

“ยุนอา เป็นลูกพี่ลูกน้องกับผม ง่าย ๆก็เปรียบเหมือนเป็นน้องสาวผม ยุนอาไม่ได้อยู่ที่เกาหลี ไปเรียนที่เมืองนอกตั้งแต่เด็กๆ แล้วก็เพิ่งกลับมาอยู่ที่เกาหลีได้ประมาณ 1 ปี แต่ยุนอาไม่ค่อยชอบออกสังคมเท่าไหร่เลยไม่ค่อยมีใครรู้ว่าเราเป็นญาติกัน พ่อผมเห็นแกว่างๆ อยู่ก็ลองชวนให้เข้าวงการดู แล้วมันก็ไปได้ดีในละครแค่เรื่องแรกที่ยุนอาเล่น เรทติ้งพุ่งขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ผมก็เลยพายุนอาไปเลี้ยงฉลอง จริง ๆไม่ได้มีผมคนเดียว มีครอบครัวผมแล้วก็ครอบครัวยุนอาด้วย แต่ใครก็ไม่รู้วิ่งออกมาจากร้านซะก่อนไม่ยอมดูอยู่จนจบว่าผมมากับใครบ้าง ผมก็ต้องนั่งรอจนครอบครัวของยุนอามา แล้วผมก็รีบบึ่งมาเนี่ยแหละ” ยุนโฮอธิบาย โดยที่แจจุงไม่ได้สบสายตาคนอธิบายเลยสักนิด เพราะรู้สึกอายขึ้นมาทันทีที่โดนจับได้ว่าตัวเอง หึง แถมหึงมั่วอีกต่าง ดันไปหึงคนที่เป็นลูกพี่ลูกน้องซะได้

“เข้าใจหรือยังครับคนสวย”

“...........” ร่างบางไม่ตอบแต่ยันตัวลุกขึ้นไปยืนที่ข้างเตียง โดยที่ยุนโฮเองก็ยินยอมแต่โดยดี ก่อนจะลุกตามขึ้นมานั่งที่ข้าง ๆเตียง

“....ผมดีใจนะที่คุณหึงผมแบบนี้” ยุนโฮเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือสวยของอีกฝ่ายขึ้นมาก่อนจะแนบริมฝีปากลงกับหลังมือสวยอย่างอ่อนโยนแล้วเงยหน้าขึ้นสบสายตากับคนที่เริ่มจะสำนึกผิดอยู่ภายในใจโดยที่ไม่แสดงออกให้อีกฝ่ายได้รับรู้ หากแต่ในความสำนึกผิดที่ตัวเองไปหึงมั่วนั่นกลับมีความดีใจปะปนเข้าไปด้วย เมื่อรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่เพียงญาติ

สองสายตาประสานกันอยู่หลายอึดใจก่อนที่เสียงอินเตอร์โฟนหน้าห้องแจจุงจะดังขึ้น จนทำให้คนทั้งสองได้สติรับรู้ถึงการมาของใครอีกคน ก่อนที่แจจุงจะเป็นเบือนหน้าสบสายตาเร่าร้อนของคนที่กำลังสื่อความหมายอะไรบางอย่างออกมาให้แจจุงได้รับรู้

“ใครมา คุณนัดผู้ชายที่ไหนไว้หรือไง”ยุนโฮเอ่ยถาม ร่างบางส่ายไปมาหน้าแทนคำตอบ ก่อนที่ดวงหน้าจะตื่นตระหนกเมื่อนึกขึ้นได้ว่า เขานัดผู้จัดการไว้นิ

“ พี่จิน!!”

“ผู้จัดการนะเหรอ เดี๋ยวผมไปเปิดให้” ยุนโฮเสนอตัว ก่อนจะทำท่าลุกไปเปิดประตู แต่โดนร่างบางรั้งไว้ซะก่อน

“นายจะบ้าหรือไง!!!  หาที่ซ่อนซิ ถ้าพี่จินเห็นนายอยู่ในนี้เป็นเรื่องแน่ๆ” แจจุงร้องบอกอย่างร้อนรน ก่อนจะกระวนกระวายหาที่ซ่อนผู้ชายร่างใหญ่สักคนภายในห้องของตัวเอง จนยุนโฮรู้สึกว่าเหมือนตัวเองเป็นชู้อย่างไงก็ไม่รู้

“นี่ ทำเหมือนเราเป็นชู้กันไปได้ ผมได้คุณก่อนผู้จัดการ หรือไอ้ผู้จัดการมันคุณก่อนผมกันแน่”ยุนโฮเอ่ยถามอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นร่างบางรู้สึกจะแคร์ไอ้ผู้จัดการซะเหลือ ตอนแรกยุนโฮก็ไม่นึกสงสัยอะไรก็คิดแค่ว่าคงเป็นผู้จัดการธรรมดาๆ แต่พอมาเห็นท่าทางแบบนี้ของแจจุงแล้ว ยุนโฮชักเริ่มไม่แน่ ที่ไม่ยอมรับรักเขาเพราะไอ้ผู้จัดการนี่หรือเปล่านะ

“หุบปากไม่ดีของนายซะ !!! ฉันไม่มีอะไรกับผู้จัดการทั้งนั้น ฉันแค่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันกับนายรู้จักกัน” แจจุงหันมาตวาดก่อนจะดันร่างสูงเข้าไปในห้องน้ำในห้องนอน แล้วก็รีบเดินไปเปิดประตูห้องในผู้จัดการที่ตัวเองนัดไว้

“ทำอะไรอยู่ทำไมมาเปิดช้า”

“อ้อ...ผมเข้าห้องน้ำอยู่นะครับ”แจจุงโกหก ก่อนจะนำผู้จัดการเข้ามาในห้องรับแขกแล้วเชิญให้ผู้จัดการนั่ง โดยที่ตัวเองเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นให้ผู้จัดการ

“แล้วเราเป็นอะไร ตอนโทรมาเสียงไม่ดีเลย”

“เออ...ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับตอนนี้ ตอนนั้นเบื่อๆ นิดหน่อยนะก็เลยว่าจะชวนพี่ออกไปเที่ยวด้วยกัน”

“หึ...คนอย่างคิม แจจุงเนี่ยนะจะไปเที่ยว ออกไปกินข้าวกับยูชอนไม่ใช่เหรอ เป็นอย่างไงบ้าง”ผู้จัดการจินเอ่ยถาม

“อืม...ผมอยากจะปรึกษาเรื่องนี่กับพี่ด้วย”

“เรื่องยูชอนนะเหรอ เฮ้อ..”ผู้จัดการเอ่ย ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา คลายกับรู้เรื่องราวดีทุกอย่างว่าอะไรเป็นอะไร

“ผมจะทำไงดี”

“ทำอะไรไม่ได้....”ผู้จัดการจินร้องบอกก่อนจะเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างเหนื่อยใจ เรียกให้ดวงหน้าหันไปมองหน้าผู้จัดการตนเองอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ผู้จัดการพูด

“หมายความว่าอย่างไง ผมไม่เข้าใจที่พี่พูด”

“ทุกอย่างอยู่ที่เราแจจุง อยู่ที่หัวใจของเธอเอง ว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไร” ผู้จัดการจินเอ่ยพร้อมกับมองหน้าเด็กในความดูแลตัวเองอย่างเห็นใจและรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตข้างหน้า แต่สำหรับแจจุงกลับไม่เข้าใจสักนิดว่าสิ่งที่ผู้จัดการพูดหมายถึงอะไร

“ผมก็ไม่เข้าใจอยู่ดี พี่หมายถึงอะไร ทำไมต้องอยู่ที่หัวใจผม”

“ยูชอน มีอำนาจและยิ่งใหญ่ไม่แพ้กับคุณ ยุนโฮ ในวงการนี้ เพราะฉะนั้นอะไรก็ตามที่ยูชอนอยากได้ ยูชอนก็ต้องได้”ผู้จัดการร้องบอก ก่อนจะยกมือสวยทั้งสองข้างขึ้นมากุมไว้ แจจุงดูจะสับสนในคำบอกของผู้จัดการอยู่บ้าง เพราะแจจุงไม่เคยคิดว่า ยูชอนจะมีอำนาจเทียบเท่ากับ ยุนโฮได้ ทั้งที่อีกฝ่ายดูแค่เป็นเด็กธรรมดาๆคนหนึ่งที่อาจจะเอาแต่ใจตามประสาคนมีเงินบ้างก็เท่านั้น

“ผม....”เสียงหวานกำลังจะเอ่ยถามอะไรสักอย่างหากแต่คำถามนั้นกลับต้องกลืนหายไปในคอเช่นเดิม เมื่อจู่ๆเสียงน้ำในห้องน้ำภายในห้องเกิดดังขึ้น เรียกความสนใจจากผู้จัดการจินได้ทันที

“มีคนอยู่ด้วยเหรอ” ผู้จัดการจินเอ่ยถาม แต่ก็ได้คำปฏิเสธเป็นการส่ายหัวแรงๆ จากแจจุงกลับมาทันที

“เออ....เปล่า  ผมอยู่คนเดียว สงสัยฝักบัวในห้องน้ำจะพังนะครับ” ร่างบางบอกเสียงติดขัดนิดหน่อย เรียกให้คิวเรียวของผู้จัดการจินเลิกขึ้นราวกับจับผิดคำพูดของแจจุงได้

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปซ่อมให้นะ นายคงจะซ่อมไม่เป็นแน่ ๆ” ผู้จัดการจินเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นเพื่อนจะไปซ่อมฝักบัวให้อย่างที่บอกแจจุง แต่กลับโดนรั้งไว้เสียก่อน

“อ๊า!!! ไม่เป็นไรพี่ เดี๋ยวผมเรียกช่างของคอนโดมาซ่อมให้ดีกว่านะ เดี๋ยวเสื้อผ้าพี่เปื้อนหมด พี่กลับเถอะ ผมง่วงแล้ว พรุ่งนี้เรามีงานตอนเช้าใช่ไหม นอนดึกแล้วหน้าตาจะไม่หล่อนะถึงผู้จัดการก็ต้องหล่อ” เสียงหวานเอ่ยรัวก่อนจะผลักร่างของผู้จัดการให้เดินไปที่ประตูห้อง พร้อมกับเปิดประตูห้องพร้อมเปิดส่งผู้จัดการอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มมองหน้าเด็กในสังกัดอย่างงงๆ ก่อนจะระบายยิ้มออมมาที่หลังเมื่อเหลือบไปเห็นรองเท้าหนังสีดำคู่ใหญ่ ที่ดูอย่างไงก็คงไม่ใช่ของแจจุงแน่ ๆเพราะเขาดูแลเรื่องเสื้อผ้า รองเท้าให้นักร้องทั้งสี่คน จำได้ว่าไม่ได้ซื้อยี่ห้อให้แน่ๆ

“แล้วมันพังแบบนั้นไม่เป็นไรเหรอ”เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงอีกครั้ง

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่กลับไปผมจะเรียกช่างมาซ่อมเลย”

“จะดีเหรอ อยู่กับช่างสองต่อสองน่ะ”ผู้จัดการจินเอ่ยยิ้มๆ หากแต่ในความหมายชายหนุ่มกับหมายถึงเจ้าของรองเท้าคู่ใหญ่นี่มากกว่า อยู่กันสองต่อสองจะดีเหรอ แต่ก็คงไม่เป็นอะไรมั้งเพราะไม่ได้เสียหายอะไรทั้งคู่ แจจุงก็เป็นผู้ชาย คุณยุนโฮเองก็เป็นผู้ชายเช่นกัน

“ไม่เป็นหรอก เขาไม่กล้าทำไรผมหรอก”แจจุงเอ่ยพร้อมกับยกมือโบกลาผู้จัดการจินที่ยอมกลับไปแต่โดยดี เพราะไม่อยากอยู่เป็นก้างชิ้นโต

หลังจากผู้จัดการกลับไป แจจุงก็ปรี่เข้าไปในห้องตัวเองทันที มือบางคว้าประตูห้องน้ำเปิดออกทันที โดยที่ไม่ได้ระวังตัวเพราะมัวแต่โกธรคนที่ทำให้ผู้จัดการเกือบจับได้แล้วว่าเขาอยู่กับใคร ข้อมือบางถูกดึงเข้าไปในห้องน้ำทันที ก่อนจะถูกจับให้ยืนอยู่กลางสายน้ำเย็นจัดที่ไหลออกมาจากฝักบัว แผ่นหลังบางถูกดันให้ติดกับผนังห้องน้ำรวดลายสีสวย พร้อมกับริมฝีปากร้อนอุ่นก็ทาบทับบดเบียดริมฝีปากบางที่กำลังอ้าออกเพื่อต่อว่า เรี่ยวแรงขัดขืนแทบไม่ปรากฏเมื่อแขนทั้งสองข้างถูกตรึงติดไว้กับผนังห้องน้ำ 

.................... ♥

............................. ♥

...................................... ♥

“กรี๊ดดดดดดดดดดด!!” เสียงกรี๊ดดังขึ้นทันที เมื่อนิ้วสวยที่เล็บเคลือบด้วยยาทาเล็บสีแดงสดกดเปิดข้อความ เอ็มเอ็มเอสที่ได้รับมาจากเพื่อนสนิท ดวงหน้าสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางมองภาพที่เห็นในจอโทรศัพท์อย่างเครียดแค้น ก่อนจะแนบโทรศัพท์เครื่องบางนั่นกลับไปสนทนาอีกครั้ง

(ใจเย็น ๆนะดาน่า) ปลายสายเอ่ยปลอบใจเพื่อนรักที่ต้องเห็นภาพบาดตาของแฟนตัวเอง

“เย็นไม่ไหวแล้ว ฉันอุตส่าห์เฉยไม่วุ่นวายกับมัน เพราะคิดว่ายุนโฮคงไม่จริงจังอะไร แต่นี่เล่นเอาดอกไม้ไห้ถึงรายการโทรทัศน์แบบนี้ฉันอยู่เฉยไม่ได้แล้วล่ะ”

(แล้วเธอจะทำอะไรดาน่า ดูแฟนๆ จะเชียร์กันน่าดูเลยนะ)

“หึ...ฉันไม่ทำอะไรให้ชื่อเสียงฉันเสียหรอก เล่นตรง ๆไม่ได้ ก็เล่นทางอ้อมซิย่ะ”

(เล่นทางอ้อมอย่างไง อย่าบอกนะว่าเธอจะส่งคนไปฆ่านักร้องหน้าสวยนั่น)

“ฉันไม่โง่ขนาดนั้นหรอกน้า ฉันจะทำให้มันรู้ว่าในโลกของความเป็นจริงนี่ ใครกันแน่ที่คู่ควรและเหมาะสมกับยุนโฮที่สุด” หญิงสาวเอ่ย ก่อนจะเหยีดยิ้มขึ้นที่มุมปากที่ทาด้วยลิปสติกสีแดงวาว

(แล้วเธอไม่กลัวยุนโฮโกธรเอาหรือไง)

“ทำไมฉันต้องทำเองล่ะ ฉันก็ให้คนอื่นทำให้ซิ อย่านะว่าฉันนะดาราเบอร์หนึ่งของค่าย ชอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์นะ” หญิงสาวเอ่ยอีกครั้ง ก่อนที่ปลายสายจะถึงบางอ้อพอจะเข้าใจดีว่าดาน่าจะใช้มือใครในเกมส์ครั้งนี้ และเกมส์ครั้งนี้หญิงสาวก็มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าตนเองต้องเป็นฝ่ายชนะอย่างแน่นอน โดยที่ตนเองไม่ยืนมือเข้าไปทำเองเลยสักนิดเดียว แต่อาจจะต้องอาศัยฝีปาก ชื่อเสียง และความสนิทสนมเข้าไปช่วยบ้าง แต่หญิงสาวมั่นใจว่าคนที่เธอจะใช้มือให้เกมส์ครั้งนี้ สามารถทำให้ยุนโฮเป็นขอเธอได้แน่ๆ

**TBC [Fic] ♥…..You And I